ABOUT THE DUTCH

thedutch

From the book “The Dutch, I presume?”

 

Alles over één kam scheren en lekker stereotyperen is zo makkelijk als je in een minderheidsgroep zit. Zo was ik altijd maar de buitenlander en zal ik dat altijd blijven in Nicaragua, het maakt niet uit of ik mijn naam verander of accentloos Nicaraguaans spreek of meer gallo pinto eet dan de locals. Ik ben en blijf die blanke chick uit Europa met haar Europese lichaamsbouw uit dat rijke landje waar het in de winter best wel koud is en iedereen binnen leeft en zodra de zon schijnt wordt rokjes- & terrasdag gedeclareerd. Met dat in mijn achterhoofd en een leuk gesprek met mijn vriendinnen, deze blog over ons gekke en kekke Nederlandse/Westerse cultuurtje dat ik met andere ogen ben gaan bekijken sinds mijn terugkomst. Keep seizing dreams

Snowboarding in Italy?

Omdat ik welgeteld twee keer ben gaan snowboarden in Landgraaf en van al die uren maar één keer van de (oefen)piste afkwam zonder met mijn toet in de sneeuw te landen, ben ik een beetje af gaan zien van het winterseizoen. Doe mij maar een flinke portie zon en zee en ik ben tevree! Ik ben op een snowboard net zo’n kluns als op de surfplank. Die klunzerigheid houdt me al jaren van de wintersport af, maar dat wil niet zeggen dat ik niet enorm fan ben van al het moois dat je tijdens wintersport kunt dragen. Ondertussen zwaai ik mijn broertje uit naar Oostenrijk en mijn vriendinnetje Renate vertrok voor drie maanden naar Italië.

In Nederland overleven mijn vingers en tenen de kou nog maar net, ik kan me nog herinneren dat ik vroeger in de Ardennen stond met mijn blauwe laarsjes met fluffy sokken en nog een paar sokken en nog een paar sokken en dan nog stond te huilen van de kou. Ja, oké, en ook omdat mijn zelf bij elkaar gespaarde Tamagotchi ergens in de sneeuw op de skipiste lag te verkleumen. De verwarming was mijn beste vriend. Kijk maar hoe blij ik altijd van sneeuw werd:

 

Keep seizing dreams

My 2014 – The year of the phoenix – July – December

juli

Exploring poi @ El Crucero

 

Deel twee van mijn jaaroverzicht (voor deel 1 klik hier). Het jaar van de feniks. Omdat ik van een meisje dat niet meer in zichzelf geloofde mezelf omtoverde tot koningin van de vrijheid.

Juli

Ik begin met mijn poi lessen aan huis en voor ik het weet heb ik een hechte vriendschap aangelengd met een klein scheutje verliefdheid met deze creatieve ziel. Die verliefdheid begint snel serieuzere vormen aan te nemen en we besluiten samen een hobbelig maar prachtig pad te begaan. Ondertussen stopt mijn baantje bij de pizzeria en begin ik in een rockbar als bartender tot diep in de nacht in het weekend – ook voor maar liefst €5,5 per nacht. Dankzij het werken in de horeca doe ik een paar leuke en waardevolle vriendschappen op en kom ik vooral terecht in het feestelijke nachtleven van Nicaragua. Ook kom ik in het verre frisse noorden van Nicaragua om de canyon van Somoto te verkennen. O ja, en ik tatoeëerde mijn arm vol. Eindelijk is het regenseizoen en valt er af en toe een tropische regenbui met bakken uit de lucht.

juli2

El Cañón de Somoto

juli3juli4

Keep seizing dreams

A farmer’s face

nica11

Eén van de liedjes die mij heel diep kunnen raken is “Latinoamérica” van Calle 13, waarin ze op een begeven moment zingen “boerenarbeid, voor jouw consumptie”. Ze schetsen een beeld dat kenmerkend is voor Latijns-Amerika. Waar onze massaconsumptie wordt bereid in immense fabrieken, wordt er daar nog kleinschalig en met de hand gewerkt. Talentvolle fotograaf Reynaldo Ruiz zet graag de Nicaraguaanse cultuur in het zonnetje en gaf mij toestemming om zijn foto’s met jullie te delen. Hij laat graag het onbekende gezicht zien achter de lokale producten die wij consumeren, er zit een ware schoonheid in elk gezicht. Keep seizing dreams

Addicted to love

foto (2)

Photo by: Mariët Mons

Net na drie weken vertrokken te zijn uit Nicaragua – ja, sorry, ik blijf tellen – waar ik me verbaasde over het aantal vreemdgaande personen en macho’s die allemaal vol trots verkondigen dat ze nog wel een tweede liefje hebben naast hun vrouw (zonder pardon, zo bam! in your face), verbaas ik me hier over het aantal personen dat in een relatie blijft hangen tegen beter weten in. Mijn hele concept van een relatie is in ieder geval goed onder de loep genomen. Is het wel zo normaal om iemand zo dichtbij je te willen houden? In hoeverre wil je daarover controle uitvoeren? In hoeverre kún je dat überhaupt? Waar ligt de grens tussen trouw en vertrouwen? Wanneer is je ego genoeg gestreeld? Ik weet als geen ander hoe het is om aan iemand vast te klampen die daardoor alleen maar verder uit je handen glijdt. Keep seizing dreams

Re-entry culture shock / Living in Western society again

Having a nice veggie lunch while surfing in Pavones, Costa Rica

Having a nice veggie lunch while surfing in Pavones, Costa Rica

Was ik in het begin nog totaal geschokt door wat ik zag en meemaakte in de Nicaraguaanse cultuur, kan ik nu maar moeilijk aarden in de Nederlandse. Gelukkig heb ik tijdens mijn master Interculturele Communicatie hierover gestudeerd en bestudeerd, en heb ik me er enigszins op voor kunnen bereiden. Ik wacht nog steeds op die grote klap, stiekem hoop ik dat ‘ie niet meer komt. Ik herken het nog van acht jaar geleden toen ik terug kwam na een jaar in Barcelona. Een hoop onbegrip, niemand die naar je verhaal wil luisteren, en als ze willen luisteren weet je eigenlijk niet wat je moet zeggen (hoe vat je zoveel persoonlijke veranderingen die zo ver van die persoon af staan even snel samen?). Er is niets veranderd bij de mensen thuis. Zij leven nog steeds met hun dagelijkse frustraties, taken en werk. Is this the real life? Keep seizing dreams

My 2014 – The year of the phoenix – January – June

Yoga @ Playa Amarillo, Nicaragua

Yoga @ Playa Amarillo, Nicaragua (photo by Karolina Joniec)

Nu iedereen alweer volop in 2015 staat, kom ik een keer aanzetten met mijn jaaroverzicht. Waarom? Omdat ik na drie weken in Nederland nog steeds niet kan geloven dat ik weer terug ben en het zo lang mogelijk uitstelde. Tweeduizendveertien is voor mij toch wel het meest bewogen jaar ooit. Ik ging erheen als een hoopje stront dat niet meer in zichzelf geloofde, en kwam terug met mijn hart op de juiste plek en mijn vleugels vol trots gespreid. Het jaar van de feniks. Lees mee.

Januari

Alles staat in het teken van mijn eerste grote backpackreis, maar ik besluit toch eerst nog even mijn geliefde Málaga aan te doen met mijn toenmalige vriend. Ik pak wat zonnestralen mee en een week later ga ik dan echt – huilend én single – in mijn uppie de Atlantische oceaan over. De cultuurshock bij aankomst in Nicaragua had bijna niet groter kunnen zijn, zoveel armoede had ik niet verwacht. Paarden met karren staan gewoon tussen de auto’s voor de stoplichten te wachten in de hoofdstad. Ik start met een maand vrijwilligerswerk bij Atelier Favela, in het weekend word ik verliefd op Playa Gigante.

Volunteering @ Atelier Favela, Nicaragua

Volunteering @ Atelier Favela, Nicaragua (photo by Bas Niemans)

Keep seizing dreams

Zeemeermin verdwaald in zoet water

Schermafbeelding 2015-01-07 om 16.39.39

Naakt kleedt de dag zich aan. Om vier over zes streelt de zon eindelijk haar warme ochtendstralen over haar rondingen, de twee vulkanen die parmantig prijken tot haar heupen. In Nederland is het al een uur in de middag, en weer ergens anders zou de zon al onder gaan. Maar het maakt haar niet uit welk uur van de dag het is, of welke dag van de week, of welke maand van het jaar, of wat er in de krant staat – al staat het idee van het kanaal haar wel enorm tegen. Met de zonsopgang in haar hart en de maan in haar vin ziet ze toch iedere dag de mooiste zonsondergang van Ometepe wanneer de zon als een druppel water wegvalt achter de windmolens en de bergen in een kleurenpalet tussen paars en knaloranje. Misschien is ze niet zo verdwaald als iedereen haar wijs probeert te maken. Het water smaakt er zo zoet.

*Painting by Nestor Toledo, Mr. Boyfriend

Scuba diving with Underwater Vision in Utila, Honduras (& video!)

10734012_10154699054345648_7783732824658275453_n

Uit het lijstje dingen die je overkomen wanneer je admin van Boxtel heet: je reisroute uitstippelen naar Mexico en daar uiteindelijk nooit belanden. Not even close. Of nou ja, Tikal en Caye Caulker lagen niet ver uit de richting, maar ik wilde zoveel tegelijk zien (Maya-ruïnes, vrienden die over de wereld verstrooid zijn geraakt dankzij een studie Spaanse taal en cultuur in Nijmegen, witte stranden, vrienden die uit Nicaragua verhuisd zijn, ga zo maar door.) dat ik het hele land uit paniek maar over heb geslagen. Nee, dat is niet helemaal waar, maar als ik ergens heen ga, dan doe ik het liever goed en op mijn gemak. Puntje bij paaltje; in plaats van naar het noorden trok ik vanuit Belize weer naar het zuiden. Ik ging duiken in Honduras, nu ik toch zo dichtbij was. Keep seizing dreams

3 tips for more mindfulness in your life

Meer tijd voor jezelf? Meer in het nu leven? Goede voornemens waarmaken, of was je ze alweer vergeten deze 4 januari? Hier geef ik 3 bruikbare tips die ik  meenam uit Nicaragua:

IMG_0533

  • doe meer met je handen. Dat betekent over het algemeen dat je ergens langer over doet (lang leve onze ver ontwikkelde technologie), maar juist omdat je met je handen bezig bent, kun je je aandacht even van je gedachten afleiden. Ik mis de lavandero nu al. Het koude water over mijn kleding heen gooien, het helemaal insmeren met zeep en dan maar schrobben tegen het wasbord. Het hele huishouden is een perfecte bezigheid voor meer mindfulness, en het moet toch gebeuren dus maak er iets moois van: afwassen (nog veel milieuvriendelijker dan een vaatwasser ook), koken (ik heb de afdeling stoommaaltijden stiekem toch wel gemist hoor). Naast huishouden is het natuurlijk ook belangrijk om jezelf af en toe te vertroetelen en jezelf te trakteren op een heerlijk warm bad met lekker ruikende bubbelschuim en kaarsjes en jezelf daarna heel mooi te maken. Daarmee komen we op het volgende punt:

Keep seizing dreams